|
| فهرست | روایاتِ راوی | حکایاتِ باقی | گنجۀ صدا | |
باغ ما پرچین داره
باغ ما پرچین داره
میوهای شیرین داره
گل و چشمه و آهو
لاله و نسرین داره
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
پرچینش صد فرسنگه
ابرش هزارون رنگه
هم بارون نَمنَمش
هم توفانش قشنگه
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
باغ ما بارون داره
باد گل افشون داره
«سهند» قد بلندش
چتر زرافشون داره
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
پر از سرو بلنده
یال اسبش کمنده
هشتی داره باغ ما
ایوونش «دماوند»ه
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
باغ ما گلشن داره
سایه و روشن داره
خاره سنگ «البرز»ش
صد جور آویشن داره
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
یه گُلهَش برف و بارون
یه گُلهَش آتیشبارون
«کویر»ش خار و شورهس
«گیلان»ش شالیکارون
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
باغ ما قصّه داره
درخت پسّه داره
رو شاخ پسّهش مرغی
یال شیکسّه داره
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
چمنزارش چینچینه
پر از خال نگینه
رو هر نگین و خالش
یه شاپرک میشینه
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
باغ ما کُلون داره
نگین و نشون داره
دروازهش بازه، اما
شیر نگهبون داره.
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
«مهرگان» و «نوروز»ش
بیرنگ و کمسو نَشَن
پَلنگای شاهنومهش
بُزهای ترسو نَشَن.
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
باغ ما شبنم داره
برگ گلش خَم داره
شمشیرش تن فولاد
دل ابرشم داره.
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
مردمش بیدل نَشَن
گمنام و بیگِل نَشَن
خوشههای شیرینش
بوتهی فلفل نَشَن
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
گنجیشک این باغم من
پلنگ این باغم من
شورهزار یا گلزار
عاشق این باغم من
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
تو طلا و تو خشتم
آتیشزار و بهشتم
رو سینهی دروازهت
با خنجر نوشتم:
«فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه»
***
کُرَنگِ بلا
اسب کُرَنگی را دیدم
تو جنگلی تنها.
رفتم جلو با بوس و ناز،
کُرَنگوُ زین کردم.
هی، هی، هی.
کُرَنگِ بلا،
تو یار قشنگ منی.
هی، هی، هی.
سمندِ طلا،
تو اسب زرنگ منی.
وقتی نشستم رو زینش،
یههو پرید اسبم.
اسبم گذشت از دشت و راه.
اسبم پرید از چاه.
پر زد، پرید از روی کوه،
رسید به ابر و ماه.
هی، هی، هی.
کُرَنگِ بلا،
تو یار قشنگ منی.
هی، هی، هی.
سمندِ طلا،
تو اسب زرنگ منی.
وقتی نشستیم روی ماه
یه نُقل بِهِش دادم.
اسبم پرید از روی ماه.
اسبم گذشت از ابر.
پر زد، پرید از روی کوه.
رسید به دشت و راه.
هی، هی، هی.
کُرَنگِ بلا،
تو یار قشنگ منی.
هی، هی، هی.
سمندِ طلا،
تو اسب زرنگ منی.
وقتی رسیدیم به جنگل
یه گُل بهش دادم.
***
ترن قشنگ من
ترنم قشنگه.
توش پر از پلنگه.
ترنم تُن میره،
تُن میره،
تُن میره.
شیفو ، شیفو، دود، دود،
شیفو ، شیفو، دود.
ترنم کوچولوس.
توش پُر از آلبالوس.
ترنم تُن میره،
تُن میره،
تُن میره.
شیفو ، شیفو، دود، دود،
شیفو ، شیفو، دود.
ترنم ملوسه
توش پُر از عروسه
ترنم تُن میره،
تُن میره،
تُن میره.
شیفو ، شیفو، دود، دود،
شیفو ، شیفو، دود.
رو تاق ترنم،
یه آهو نِشسّه.
ترنم تو کوهه،
تُن تو دشته،
تُن راهه.
شیفو ، شیفو، دود، دود،
شیفو ، شیفو، دود.
پیش رانندهشَم
یه خرگوش نِشسّه.
ترنم تو کوهه،
تُن تو دشته،
تُن راهه .
شیفو ، شیفو، دود، دود،
شیفو ، شیفو، دود.
***
جای آهو
جای آهو،
دشت و بیابون.
دُمش ریز،
سُمش تیز،
شاخِش چه نازه.
جای خرگوش،
بیشه و هامون.
چه با هوش
چه خوشگل
گوشش درازه.
جای بلبل،
گلزار و گلشن.
پرش نرم،
خودش ریز،
صداش قشنگه.
جای گنجیشک،
کوچه و برزن.
تنش گرم،
نوکش تیز،
زبر و زرنگه.
جای اردک،
کنار برکه.
خوشآواز،
عروسه،
پنجهش حنایی.
جای ماهی،
میون دریا.
بُلوره،
بیآواز،
برقش طلایی.
جای «شیر»ه،
پهنای جنگل.
چه بیباک،
چه قُلدُر،
چه قُلچُماقِه.
جای «فیل»ه،
هر جای جنگل.
چه پر زور،
چه گُنده،
قَدِ اُتاقه.
جای میمون،
شاخ درخته.
رَسَن باز.
هنرمند،
جنگل نشینه.
جای آدم،
دنیای خوشگل.
این خوشگل،
ستارهس،
اسمش زمینه.
این ستاره
با آب و خاکش
تو هر چی
ستارهس
مثل نگینه.
***
نوروز تو راهه
بازَم گُل
نرگس،
اومد به خونه.
به کوچه اومده،
نعنا و پونه.
بیا گُلِ
ریحون دارم،
دیگه نوروز تو راهه.
بیا رنگینکمون دارم،
دیگه نوروز تو راهه.
پرستو
برگشته،
لونه میسازه.
لونهشو گوشهی
ایوون میسازه.
بیا گُلِ
ریحون دارم،
دیگه نوروز تو راهه.
بیا رنگینکمون دارم،
دیگه نوروز تو راهه.
اسب
سفیدِشُو
سرما زین کرده.
باد و بارونِشو
تو خورجین کرده.
بیا گُلِ
ریحون دارم،
دیگه نوروز تو راهه.
بیا رنگینکمون دارم،
دیگه نوروز تو راهه.
خورشید خانم
پنجهش،
گرم و طلایی.
تو باغ درختارُو،
چراغون کرده.
بیا گُلِ
ریحون دارم،
دیگه نوروز تو راهه.
بیا رنگینکمون دارم،
دیگه نوروز تو راهه.
***
گربهای که مادره
یه سگ قُلدُر داره،
همسایهی ما.
اسم سگش «گُرگی»یِ
از اون بلاهاس.
اون یکی همسایهمون،
یه گربه داره.
اسم گربهش «نازی»یِ
از اون خوشگلاس.
«نازی» یه بچه داره،
به اسم «ملوس».
از اون آتیشپارهها،
از اون شیطوناس.
گربههای کوچهمون
از ترس «گرگی»
جاشون سر درختو ُ
رو پشت بوناس.
«ملوس» از ترس «گرگی»،
رفته رو درخت.
«گرگی» میخواد درختوُ
از جا درآره.
- «ملوس»
داره میلرزه ،
مثل برگ بید.
«گرگی» خونش به جوشه،
آتیش میباره .
- «
ملوس» مثل ماهیه،
گرگی» نهنگه.
«ملوس» مثل شکاره،
«گرگی» تفنگه.
- «
نازی » اگه برسه
اونوخ میبینه
گربهیی که مادره
چه جور میجنگه.
- «نازی»
از رو پشتِ بون،
پرید رو دیوار.
مثل یه ببر از دیوار،
پرید تو باغچه.
- «گرگی»
اگه زرنگی،
وقت فراره.
شمشیر توُ غلاف کن،
بزن به کوچه.
موهای «نازیخانم»
مثل سوزن شد.
پنجههای خوشگلش
گُرزِ صد من شد.
رسید یهِ پنجه زد
تو پُوزِ «گُرگی»
دنیا به چشم «گرگی»
قدِ ارزن شد.
«گُرگی» تو یه ثانیه،
رسید توپخونه.
دور میدون چرخیدوُ،
خورد به قورخونه.
توپخونه با قورخونهش،
به اون گندگی،
به چشم «گرگی» شدن
گود زورخونه.
منارهی پامنار
تو چشم «گرگی»،
یه قرقره شده بود،
براش میرقصید.
چنار پاچنارم،
با شاخ و برگش،
یه فرفره شده بود،
دورش میچرخید.
«گرگی» اینهمه نناز،
به زور و هوشت،
اگه اسمت «گرگی»یِ
یا که نهنگه.
این حرفو زنگوله کن
بزن به گوشِت:
«گربهای که مادره،
ماده پلنگه.»
***
گنجیشک و برف و باران
گنجیشکِ من پر زد و رفت.
به لونهشون سر زد و رفت.
تو دشت و تو بیابون،
میباره برف و بارون.
گنجیشکِ من تنها رفته.
به کوه و صحرا رفته.
تو دشت و تو بیابون،
میباره برف و بارون.
گنجیشک اشیمشی،
میترسم مریض بشی.
تو دشت و تو بیابون،
میباره برف و بارون.
تنت گرم و بارون سرده،
پَرت نرم و سرما درده.
تو دشت و تو بیابون،
میباره برف و بارون.
آبت کم بود یا دونهت؟
برگرد و بیا خونهت.
تو دشت و تو بیابون،
میباره برف و بارون.
***
عروسکجون
عروسکجون، عروسکجون
دیگه شب شد، لالا.
به قربون دو چشمونت،
لالا کن، لالا.
دلم میخواد تو خواب ناز
بِری باغ آسمون،
شبچراغون خدا روُ
تو آسمون ببینی.
ستاره گل و پولک،
ستارهها مرواری.
مرواری و گل و پولک
از آسمون بچینی.
دلم میخواد تو خواب ناز
کبوتر شی، عروسک.
از روی اون ایوون پاشی،
رو بون ما بشینی.
گُلپونه شی، دُردونه شی
کنار چشمهسارون.
شاپرک شی، عروسکجون،
رو پونهها بشینی.
از خدا من نه گل میخوام،
نه کبوتر، نه پونه.
عروسکجون،
یه عروسک مَنوُ کرده دیوونه.
شاپرک شی عروسکجون،
بشینی رو دامنم.
کبوتر شی، از اون ایوون
رو بون ما بشینی.
***
پنج تا نقاشی
این یه
کشتیه،
میون دریا.
نوک دَکَلِش
یه پرچم بسته.
این ماهی
از آب،
پریده بیرون.
این گربهم رو موج دریا نشسته.
این آهو از
کوه،
اومده به شهر.
میخواد از تو شهر،
دوا بخره.
این دختره
بهِش
بستنی میده.
آهو پول نداره، پاشم شکسته.
این یه
عروسه،
زیر سایهبون.
جارو دستشه،
شمشیرم بسته،
اونم
داماده،
با یه دسته گل،
سر کوه، تو بارون، تنها نشسته.
این کلاغ
از باغ،
پنیر دزدیده.
مار اونُو دیده،
دنبالش کرده.
این مرد با
چوبش،
مار رو میزنه.
خورشید خانم از ترس، چشماشو بسته.
این آدم
برفی،
جلو تنور،
بس که نون پخته، آتیش گرفته.
- کی دیده
که برف
آتیش بگیره؟
بارون فروردین برفا روُ شسته.
***
سرود برف بازی
بهبه،
چه برفی نیشس رو زمین.
هنوزَم میباره،
بچهها پاشین.
خونه
خیابون
مونده
زیر برف.
روز برف بازییه،
بچهها پاشین.
بهبه،
چه برفی، دونه به دونه
چه سفید، چه خوشگل.
چه مهربونه.
چشمه
چشمهسار
مونده زیر برف.
روز برف بازییه،
بچهها پاشین.
بهبه،
چه برفی داره میباره.
رو زمین برامون
پنبه میکاره.
کوچه
پشتبون
مونده زیر برف.
روز برف بازییه،
بچهها پاشین.
بهبه،
چه برفی نقش زمینه.
پولک و مرواری
فرش زمینه.
بیشه
بیشهزار
مونده زیر برف.
روز برف بازییه،
بچهها پاشین.
بهبه،
چه برفی شکوفهبارون.
شکوفه میشینه
رو تاق ایوون.
صحرا
بیابون
مونده زیر برف.
روز برف بازییه،
بچهها پاشین.
***
This text will be replaced by the flash music player.
از کودکانهها در این سایت:
●
«قهرمان»، نوشتۀ «تقی کیارستمی»
●
نمایشنامۀ «اولین پرواز» از «بیژن
مفید»
●
«اتلمتل»، با تنظیم «نورالدین
زرینکلک»
●
«بُزی که گُم شد» نوشتۀ «نادر
ابراهیمی»
●
نمایشنامۀ «شاپرکخانم» از «بیژن
مفید»
●
نمایشنامۀ «خاموشی دریا» از «ژان
بروله»
●
نمایشنامۀ «کوتی و موتی» از «بیژن
مفید»
●
«کی از همه پُر زورتره؟»، بازآفرینی
«م. آزاد»
●
«دزده و مرغ فلفلی»، نوشتۀ «منوچهر
احترامی»
●
نمایشنامۀ «شهر قصه»، در چهار پرده،
از «بیژن مفید»
* * *
|
|
|
| فهرست | روایاتِ راوی | حکایاتِ باقی | گنجۀ صدا | |
|
|
