| حکایت‌خانه | ترانه‌ها و خاطره‌ها | روايت حکايت مکتوب | جُنگ صدا | تماس |

روح جنگل سیاه، با دست شاخه‌هاش داره روحمو از من می‌گیره
 تا یه لحظه می‌مونم، جغدها تو گوش هم می‌گن: پلنگ زخمی، می‌میره.
 قلب ماه سر به‌زیر، به دام شاخه‌ها اسیر
 پشت سر، پشت سر جهنمه
 روبرو، روبرو قتلگاه آدمه

چهاردهم یونی [24 خرداد] مصادف است با سالگشت زادروز «چه‌گوارا»، شناخته‌ترین چهرۀ انقلابی زمانۀ ما. این یادآوری گرچه به‌حرمت نام و جایگاه مردمی اوست، ولی قصد این نیست که شرح‌حال‌نویسی کنیم؛ و یا تاریخ انقلاب کوبا را مرور کنیم.

به این بهانه اما، یادی کنیم از تمام آن جان‌های شریف و خون‌های گرمی که در آرزومندی نیک‌خواهی و سعادت‌ برای انسان از دست شد. یاد آنهایی که از جمله «چه‌گوارا» و راه و رفتار او را در نظر داشتند و در جا و شرایطی که بود، شاید چیزی از او نیز کم نداشتند. دست‌کم در عاقبتی همگون که با هم، یکی و همسان بودند.

در مرور تاریخ سیاسی معاصر ایران، آنجا که به بخش جنبش‌های انقلابی و حرکت‌های اعتراضی و مردمی می‌رسیم، واقعۀ «سیاهکل» فصل ویژه‌ای است که نه تنها در مقولۀ مبارزات سیاسی از جایگاه خاصی برخوردار است، بلکه تاثیر آن بر ادبیات معاصر، و به‌ویژه در شعر و ترانه، چنان پررنگ و ماندگار بوده که دورۀ سرودن اشعار سیاسی را به دو دورۀ قبل و بعد از «واقعۀ سیاهکل» تقسیم کرده‌اند.

در فرصتی دیگر، وقتی از ترانۀ «جمعه»، با ایده و آهنگی از ساخته‌های «اسفندیار منفردزاده» و شعر «شهیار قنبری» و صدای «فرهاد» می‌نویسم، حتما به این مقوله، آنچنان که شایسته و سزاوار است خواهیم پرداخت.

آنجا از جمله از «واقعۀ سیاهکل» خواهیم گفت که چطور به شکل کلمۀ «جنگل»، وارد ترانه و شعر سیاسی ـ اعتراضی معاصر ایران شد و معنای خاص خود را گرفت. اینجا اما بسنده کنیم به همین یادوارۀ کوتاهی که به‌نام «چه‌گوارا» و به‌بهانۀ سالگشت زادروز او داشتیم. و به‌یاد این نام و آن چهره که در خاطرۀ زمانۀ ما همیشه با نام جنگل همنشین بوده و سبز است، ترانۀ قدیمی و خاطره‌انگیز «جنگل» را با دکلمۀ «ایرج جنتی‌عطائی»، سرایندۀ شعر ترانه و صدای «داریوش» بشنویم.
 

سروده و دکلمه: ایرج جنتی‌عطائی
 ترانه‌خوان: داریوش اقبالی
 آهنگ ترانه: بابک بیات

* * *

با صدای «داریوش اقبالی» در این سایت:

● «روزگار غریبی‌ست نازنین»، سرودۀ «احمد شاملو»
● «شقایق»، سرودۀ «اردلان سرافراز»
 

* * *