| حکایت‌خانه | ترانه‌ها و خاطره‌ها | روايت حکايت مکتوب | جُنگ صدا | تماس |

«شهیار قنبری» اما در قحط سال صداها، خود ترانه‌ای از سروده‌هایش را می‌خواند. «مرا نترسان دوست» اول بار در مجموعۀ سروده ـ دکلمه‌های او به‌نام «یک دهان آواز سرخ» به‌شکل نوار کاست منتشر شد. چند سالی بعد با آهنگی از ساخته‌های «منفردزاده» در مجموعۀ «اگر همه شاعر بودند» همراه با دکلمۀ سروده‌های تازه‌ترش، این شعر را هم به‌شکل ترانه با صدای خود خواند.

با این ترانه از آتن گریختم. که زخم اثنی‌عشر و شیرخشک آزارم می‌داد. شیر گاو نبود! به لندن رفتم و از لس‌آنجلس سر زدم. شبی شعر را به «اسفندیار» که پیش از من به آن شهر رسیده بود سپردم. همان‌جا، ساز را برداشت و ملودی‌های زیبا ساخت.

فرصت نشد ترانه را تمام کند. دو سال بعد در تهران انقلاب‌زده، ترانه را به همان شکل ناتمام ضبط کردم تا حرمت «دوست» رعایت شده باشد.

راهنمای آکروپولس گفت: پارسیان پیش پای شما، شمشیر بر کف، فتح شهر مرا به خنده نشستند. نیم‌نگاهی از من به یار زمستانی ـ خطی از ماسیدگی‌‌ی لبخنده‌اش تا من!

ـ یعنی پارسیان تا این‌جا هم آمده‌اند!؟
پیرامون ما اما از آنان خبری نبود. گفتم:
ـ پس ما نه تنها دشمن خویش، که دشمن اینان نیز بوده‌ایم!
هی، مرد! ما کم نبوده‌ایم!

[دریا در من، گزینۀ ترانه‌های شهیار قنبری، نشر نکیسا (آمریکا)، چاپ اول 1995، ص. 109.]
 

 

کلام: شهیار قنبری
ترانه‌خوان: شهیار قنبری
آهنگ: اسفندیار منفردزاده

مرا نترسان دوست
مرا نترسان یار
مرا نترسان خوب
                   من از سرودن شعری بلند نمی‌ترسم.

ـ بلند؟
         یعنی کمند.
برای تو باید
                     دوباره شعری گفت.

مرا نترسان دوست
مرا نترسان یار
مرا نترسان خوب
                     که من نمی‌ترسم.

من از سرودن منظومه‌های آتش‌رنگ
                    در برودت این شبگیر هراس ندارم
که رنگ گونه‌ی تو:
                    ـ اتفاق رویش لاله است
                                         بر تن این دشت.

با من بگو
           که می‌شود آیا
                             از درگاه عشق
                            بی‌شعر تازه‌یی برگشت؟

دوباره مرکب
دوباره قلمدان،
             دوباره رخت شاعری‌ام را
                                            بیار
                                           ـ ای بیدار!
               برای تو باید دوباره شعری گفت.

مرا نترسان یار،
                              که من نمی‌ترسم.


آتن ـ بهار 1978

* * *

سالی بعد از انقلاب، «شهیار قنبری» سروده‌های خود از آن‌روزها را با لحن و صدایی گرم و گیرا دکلمه کرد. این صدا ـ سروده‌ها با نام «یک دهان آواز سرخ» و به‌شکل نوار کاست  به بازار آمد. این مجموعه شاید اولین کار از صدای «ترانه‌سرا» بود. ایده و ابتکاری در ادامۀ «صدای شاعر» که حتما به یاد دارید. موسیقی زیر صدای «شهیار قنبری» در دکلمۀ سروده‌های «یک دهان آواز سرخ»، از «موریس ژار»، آهنگ‌ساز مشهور فرانسوی بود. دکلمۀ سرودۀ «مرا نترسان دوست» را با صدای «شهیار قنبری»، روی موسیقی «موریس ژار»، برگرفته از مجموعۀ «یک دهان آواز سرخ» بشنوید!